![\"Meer](\"https:\/\/space.be\/assets\/media\/articles\/c0527885cd61de79bad24f3adba74aff.jpeg\")
<\/p>\nDe titel van de publicatie is behoorlijk ambitieus en zelfs een beetje overdreven in verhouding tot het onderwerp dat wordt behandeld. We hebben het hier over het \u2018UK Media consumption report\u2019, dat onlangs gepubliceerd werd door het Britse onderzoeksinstituut Attest. Het rapport is gebaseerd op een enqu\u00eate die in juni uitgevoerd werd bij 1.000 respondenten tussen 18 en 64 jaar. In feite wijdt het rapport een groot deel van zijn analyses aan aandacht. In het hoofdstuk met de titel \u2018The price of attention\u2019 wordt meer bepaald gekeken naar wat Britse consumenten kan afleiden van de reclame die zich geregeld op hun schermen aandient.<\/p>\n
Neem nu unskippable videoreclame. Volgens de studie is de meest voorkomende reactie bij alle leeftijdsgroepen (45%) om er niet rechtstreeks aandacht aan te besteden. Ruim een derde (35%) zegt sto\u00efcijns te blijven kijken. E\u00e9n op de zes zet het geluid uit en slechts een heel kleine groep haakt volledig af.<\/p>\n
\u2018Geen rechtstreekse aandacht\u2019 betekent echter niet hetzelfde als \u2018helemaal geen aandacht\u2019. Tijdens zijn presentatie op Media Date van 25 augustus wees Les Binet nog op het belang van geluid, zelfs als er helemaal geen of slechts heel weinig aandacht is. De echte \u2018avoiders\u2019 zijn degenen die het geluid uitzetten of stoppen met kijken. En proportioneel zijn dat er minder bij de jongere respondenten: net als uit andere onderzoeken blijkt ook uit deze enqu\u00eate dat jongere generaties reclame over het algemeen beter lijken te aanvaarden dan oudere generaties.<\/p>\n
En wat dreigt kijkers uiteindelijk weg te jagen? Te veel, te lange, te vaak herhaalde reclame en de verveling die advertenties kunnen veroorzaken of het feit dat ze niet relevant zijn. Niet echt een verrassing. De sterkste reacties komen van de oudste respondenten, die in het rapport als \u2018Baby boomers\u2019 worden omschreven, al beperkt die leeftijdsgroep zich in dit geval tot respondenten van 62 tot 64 jaar (dus slechts een klein deel van die generatie).<\/p>\n
Verrassender is de afwijzende reactie tegenover door AI-gegenereerde reclame: die ligt proportioneel lager dan de andere aangehaalde redenen. Gemiddeld wijst 24% van de respondenten boodschappen af als ze weten dat ze door artifici\u00eble intelligentie gemaakt zijn, maar bij de 18- tot 29-jarigen loopt dat op tot 33%. Dat is de leeftijdsgroep die als \u2018Generation Z\u2019 wordt omschreven en waarvan je net zou kunnen verwachten dat ze meer vertrouwd is met technologie.<\/p>\n
De studie peilde ook naar de tolerantie van respondenten voor herhaling. Voor televisie wordt de frequentie als overdreven beschouwd vanaf \u00e9\u00e9n reclamespot per 15 minuten. Voor social video zou dat te veel worden vanaf een interval van 12 minuten. Als je weet dat de dagelijkse kijktijd voor tv en streaming \u2013 nog volgens dit Britse rapport – ongeveer drie uur bedraagt (176 minuten), betekent dat toch behoorlijk wat reclameblokken.<\/p>\n
<\/p>\n
Even terug naar de presentatie \u2018Go big or go home\u2019 van Les Binet: volgens hem is een reclamevideo die de consument de keuze laat uiteindelijk veel effici\u00ebnter dan een video die zich gedurende de volledige lengte opdringt. Uiteraard jagen unskippable video\u2019s, een overdreven frequentie of een overvloed aan reclame op korte termijn niet iedereen weg. De studie van Attest toont inderdaad aan dat je op korte termijn niet noodzakelijk alle consumenten of alle effici\u00ebntie verliest door aandacht af te dwingen. Les Binet leert ons dat gewonnen aandacht veel meer oplevert.<\/p>\n
Alleen niet meteen.<\/p>\n